Filary Islamu

W imię Allaha Miłosiernego Litościwego

Filary islamu to fundamenty, na których islam został zbudowany. Jest ich pięć i zostały wymienione w hadisie Wysłannika przekazanym przez Ibn Umara. Treść tego hadisu brzmi: "Islam został zbudowany na 5 filarach: wierze w Jednego Boga (w drugim przekazie powiedziano: deklaracji wiary w Boga Jednego) i posłannictwo Muhammada, sługi i Posłańca Bożego, przestrzeganiu modlitwy (Salat), płaceniu Zakatu, poszczeniu w Ramadanie (Saum) i pielgrzymowaniu do Mekki (Hadżdż)".

1 - Deklaracja wiary:

Zaświadczam, że Bóg jest jeden, a Muhammad jest Jego sługą i Wysłannikiem

Deklaracja wiary oznacza zdecydowaną wiarę osoby modlącej się tak, jakby widziała ona Boga. Świadectwo posłannictwa Muhammada, przekaziciela Słowa Bożego wchodzi w skład zaświadczenia, że Bóg jest jeden - jako pierwszej części deklaracji wiary.

Owe dwa świadectwa, czyli deklaracja wiary, są podstawą prawdziwości uczynków i ich przyjęcia przez Boga, tak więc dzieła nie mają żadnej wartości i nie będą przyjęte bez całkowitego poddania się Bogu i Jego Posłańcowi (PzN). Przez uległość Bogu urzeczywistnia się świadectwo wiary w Jednego Boga, natomiast poprzez stosowanie się do praktyki Muhammada realizuje się świadectwo wiary w jego posłannictwo i służebność Bogu Miłosiernemu. Z tego wielkiego świadectwa (deklaracji wiary) wynikają następujące korzyści: uwalnia się serce i duszę spod wpływu ludzi i zapewnia postępowanie za Posłańcami Bożymi.

2 - Salat (modlitwa)

Salat jest najważniejszym i podstawowym obowiązkiem muzułmanina. Wstajemy wcześnie rano, myjemy się i stajemy przed Allahem, wyznając swoją pokorę i poddanie, przyjmujemy podczas modlitwy różne pozycje oraz przypominamy sobie o naszych obowiązkach w stosunku do Allaha, recytując Koran. Poszukujemy Jego przewodnictwa, zawsze prosimy, aby pozwolił nam uniknąć Jego gniewu i podążać Jego Wybraną Drogą. Czytamy z Księgi Pana i świadczymy o prawdziwości Proroka, odświeżamy wiarę w Dzień Sądu Ostatecznego, kiedy będziemy musieli zdać rachunek z całego naszego życia. Tak rozpoczyna się nasz dzień. Po kilku godzinach muezzin wzywa nas do modlitwy, abyśmy wspominali Allaha i odnowili naszą umowę poddania i posłuszeństwa. Potem odchodzimy do swoich zajęć. Wkrótce muezzin przypomina nam o trzeciej modlitwie, Asr. Kiedy kończy się dzień i rozpoczyna noc (o zmierzchu), rozpoczynamy modlitwę tym, czym witaliśmy dzień, to znaczy: wspomnieniem Allaha Najwyższego; wielbimy Go, aby nie zapomnieć o naszych obowiązkach. Kiedy zbliża się pora odpoczynku i szykujemy się do snu, wspominamy Allaha, ostatnią w tym dniu modlitwą Isza. Tak kończy się nasz dzień. Odstępy między modlitwami i czas ich trwania nie pozwalają nam, abyśmy zapomnieli w natłoku spraw doczesnych o istocie i celu naszego życia. Codzienna modlitwa umacnia fundamenty naszej wiary i przygotowuje nas do pełnego i właściwego wielbienia Allaha, o czym wspominaliśmy wcześniej. Modlitwa odświeża naszą wiarę, w której zawarte są: czystość serca, bogactwo moralne, szczerości sprawiedliwość.

Przed każdą modlitwą dokonujemy ablucji (obmycia ciała), zgodnie z tradycją Proroka Muhammada (PzN). Dlaczego tak robimy? Ponieważ wierzymy w prawdziwość Proroka Muhammada (PzN) i jesteśmy zobowiązani postępować według jego wskazówek. Dlaczego celowo nie błądzimy, źle recytując Koran? Bo wierzymy, iż słowa te pochodzą od Allaha i grzechem byłaby zmiana choćby jednej litery. Czy odczuwamy bojaźń, jeśli recytujmy modlitwę słowami innymi od tych, których nauczył nas Prorok Muhammad (PzN), wierząc jednocześnie, że nikt z ludzi nie słyszy naszej modlitwy? Tak, ponieważ wierzymy, że Allah wszystko widzi i słyszy, widzi rzeczy niewidzialne i słyszy, jeśli nawet czytamy myślą. Jaka sita sprawia, że odmawiamy modlitwę, jeśli nikt nas do niej nie wzywa, oraz modlimy się w takim miejscu, gdzie nikt nas nie widzi? Kto nam każe zostawić interesy i inne zajęcia, aby pójść do meczetu? Co sprawia, że przerywamy o świcie swój sen, że w upalne popołudnie spieszymy do meczetu, że porzucamy czas wieczornego relaksu dla modlitwy? Czy robimy to jedynie z poczucia obowiązku? Czy jest to raczej głęboka wiara i świadomość, że bez względu na okoliczności należy dochować aktu wiary i posłuszeństwa wobec naszego Pana? Dlaczego tak bardzo boimy się popełnienia jakiegokolwiek błędu podczas modlitwy? Ponieważ nasze serce wypełnione jest bojaźnią Allaha; wiemy że nadejdzie Dzień, w którym stawimy się przed Jego Majestatem, aby zdać rachunek ze swojego życia. Czyż zatem istnieje lepsze ćwiczenie moralne i duchowe niż modlitwa? Wychowuje i tworzy z człowieka prawdziwego muzułmanina, odnawia pamięć o Allahu, odświeża wiarę i przypomina o Dniu Sądu Ostatecznego. Sprawia, że cztowiek naśladuje Proroka oraz wprawia się w wypełnianiu swoich obowiązków. Taki cztowiek będzie przestrzegał prawa Allaha w ciągu całego swojego życia, podobnie jak to czyni podczas pięciu codziennych modlitw; będzie omijał pokusy, stronił od grzechów i oszustw, ponieważ jego serce pełne będzie bojaźni przed Allahem. Jeżeli człowiek, pomimo tych wszystkich wspomnianych ćwiczeń nie będzie obawiał się gniewu Allaha, będzie nieposłuszny i będzie źle postępował we wszystkich dziedzinach życia, wówczas winna temu będzie wyłącznie jego zła i zepsuta natura, nie zaś sposób jego wychowania.

Islam zaleca wspólne, grupowe modlitwy; dotyczy to przede wszystkim modlitw piątkowych. Budują one jedność, miłość i braterstwo między muzułmanami, tworząc nich jedną, wielką rodzinę. Modlitwa grupowa uczy posłuszeństwa wobec Amira (Imama), który jest wybierany spośród wszystkich wiernych, on zaś wpaja poczucie dyscypliny, punktualności, uczy miłosierdzia, buduje uczucie równości i współzależności. Wspólna modlitwa, w której wszyscy ludzie: biedni i bogaci, rządzący i poddani, prości i wykształceni, czarni i biali, stoją obok siebie w jednym szeregu oddając cześć swojemu Panu, jest wielkim symbolem i metaforą przestania Islamu. Przytoczyliśmy tylko niewielką część dobrodziejstwa, które niesie ze sobą modlitwa

Allah żąda od nas modlitwy tylko dla naszego dobra, zaś jego gniew, gdy jej nie wykonujemy, nie wynika z tego, że wyrządzamy Mu jakąś krzywdę, ale z tego, że jesteśmy okrutni dla samych siebie. Jeżeli uchylamy się od modlitwy, to albo nie uważamy jej za swój obowiązek, albo uważamy i mimo to nie spełniamy obowiązku. W pierwszym przypadku będzie to równoznaczne z odrzuceniem Koranu, podważeniem prawdziwości Proroka Muhammada (PzN); a określenie siebie muzułmaninem będzie w takiej sytuacji podłym kłamstwem. Drugi przypadek jest o wiele cięższy od pierwszego, ponieważ uznając Wszechmoc i Wszech-władzę Allaha, odrzucamy z pełną świadomością wcześniej przyjęte i zaakceptowane przez nas obowiązki w stosunku do niego.

3 - Zakat

Trzecim fundamentem Islamu jest Zakat. Każdy muzułmanin, którego warunki materialne przekraczają pewne, określone minimum, jest zobowiązany przynajmniej raz na rok przekazać 2,5% ze swoich rocznych dochodów ~ na rzecz: biednych, tych którzy o to proszą, tych o których wiadomo, że potrzebują pieniędzy, podróżnym, nawróconym na Islam, osobom zadłużonym oraz w innych zadowalających Allaha przypadkach. Wymieniony procenty Zakat jest wysokością minimalną; jeżeli ktoś daje więcej, tym większy honor i nagroda spotkają go w życiu przyszłym. Allah nakazuje nam dzielić się majątkiem z biednymi, On sam nie potrzebuje od nas niczego, jest ponad wszelkimi potrzebami i pragnieniami. Jeżeli jednak wspomagamy swojego biednego brata, to tak, jakbyśmy to robili dla samego Allaha, ku Jego zadowoleniu. Allah przyjmie od nas tę ofiarę, ale pod warunkiem, że uczynimy to z własnej woli i chęci, nie robimy faski ze swojej szczodrości, nie poniżamy ludzi proszących o pomoc oraz nie oczekujemy na podziękowanie i wzajemność, ani nie czynimy tego na pokaz, ku własnej chwale. Jeżeli dajemy biednym i potrzebującym to, co jest ich prawem w naszych majątkach, a robimy to w czystości i szczerości serca, to z pewnością Allah nas za to wynagrodzi. Islam wymaga od nas Zakat, podobnie jak wcześniej modlitwy i postu. Zakat wyrabia w człowieku takie cechy, jak: zdolność do bezinteresownej pomocy poświęcanie się dla innych, oddala od nas egoizm, skąpstwo i umiłowanie pieniądza. Wychowuje muzułmanina w obojętności do ślepego gromadzenia majątku, nadmiernego bogacenia się. Miarą wartości człowieka nie jest wielkość jego majątku, ale zdolność do bezinteresownej pomocy innym. Bogaci muzułmanie muszą utrzymywać biednych, nie mogą wydawać pieniędzy na próżne rozrywki i luksusy, do ich majątków mają prawo: sieroty, wdowy, ci potrzebujący, którzy są zdolni do pracy, ale z różnych przyczyn nie mogą się utrzymać, dzieci, których rodziców nie stać na opłacenie ich nauki, ludzie starsi, chorzy i niezdolni do pracy. Czyż może być coś okrutniejszego niż życie w luksusie, oddawanie się rozrywkom, podczas gdy naokoło inni ludzie cierpią głód i nie mogą znaleźć pracy? Islam uczy i nakazuje wszystkim wiernym, że jeżeli Allah obdarował ich bogactwem większym od ich potrzeb, to mają oni obowiązek zaspokajać potrzeby ludzi biednych i pokrzywdzonych oraz umożliwiać im uczciwą pracę.

4 - Post (saum)

Lekcję, o której modlitwa wspomina pięć razy dziennie, post wspomina w każdej sekundzie całego miesiąca Ramadan (dziewiąty miesiąc roku księżycowego). Podczas trwania Ramadanu, od świtu do zmierzchu nie spożywamy żadnych pokarmów i nie pijemy żadnych napojów. Przed świtem, kiedy jemy ostatni posiłek przed kolejnym dniem postu, w momencie, kiedy usłyszymy wołanie do porannej modlitwy, powstrzymujemy się od dalszego jedzenia i picia. Co jest tego przyczyną, że dobrowolnie poddajemy się takiej próbie? Bez wątpienia jest to nasza szczera wiara w Allaha, obawa przed Jego gniewem oraz wiara w Dzień Sądu Ostatecznego. W każdej chwili trwania postu zwycięża sita woli, poczucie obowiązku oraz pokorna cierpliwość nad naszymi namiętnościami i potrzebami data. Spełniając ten obowiązek, jednocześnie głosimy wyższość Praw Allaha ponad wszystkimi innymi prawami, umacniamy naszą wiarę oraz hartujemy swoją duszę i ciało, aby przez pozostałe miesiące roku były jeszcze bardziej posłuszne i jeszcze bardziej uległe niż poprzednio. Co roku przychodzi miesiąc Ramadan, żeby pomóc nam stać się prawdziwymi muzułmanami, aby udoskonalać naszą osobowość, tak aby każda chwila naszego życia była wielbieniem Allaha. Allah wymaga postu od każdego muzułmanina, bez względu na jego pozycję społeczną. Podkreślany jest tutaj motyw równości wszystkich ludzi wobec Allaha, a co za tym idzie, tworzenia się między nimi więzów miłości braterstwa.

5 - Hadżdż czyli Pielgrzymka

Pielgrzymka do Mekki jest czwartym filarem Ibadat. Wymagana jest tylko od tych muzułman, których stać na wyjazd do Mekki, przynajmniej raz w życiu. Prorok Abraham (PzN), kilka tysięcy lat temu zbudował mały domek, aby oddawać w nim cześć Allahowi. Allah nagrodził za to Abrahama (PzN), nazywając tę świątynię Swoim Domem - Domem Allaha. Nakazał również wszystkim wiernym, aby odmawiając modlitwę kierowali swoje oblicza ku Świętej Mekce, tam, gdzie stoi Dom Allaha oraz, aby podobnie jak Prorok Abraham (PzN), okrążali dookoła Świątynię Allaha. Każdy wierny, który pragnie odbyć pielgrzymkę do Mekki, musi oczyścić swoje serce od przyjemności życia doczesnego, zła, kłótni, przelewu krwi, przekleństw. Musi przybyć do Niego w pokorze, miłości i dostojnym skupieniu. Jeżeli będziemy pokorni, pobożni i uczciwi, jeśli nasze modlitwy będą szczere i dobrowolne, wtedy na pewno dobrze spełnimy swój obowiązek. Pielgrzymka jest największym ze wszystkich Ibadat. Intencja człowieka, który odbywa pielgrzymkę do Domu Świętego, nie jest taka sama jak ta, która towarzyszy mu w innych podróżach. Celem tej podróży jest całkowite poddanie się Woli Allaha. Im dłuższą drogę pokonuje pielgrzym, tym większa jest więź, miłość i tęsknota do Świętego Miejsca. Jego serce oddala się od grzechów, wyraża skruchę z powodu popełnionych złych czynów i błaga Allaha o poprowadzenie go drogą wolną od zła i nieprawości. Zaczyna odczuwać błogi spokój i zadowolenie, kiedy się modli i wspomina Allaha. Podczas pokłonu do tego stopnia przepełniany jest modlitwą, że przenika go i nie zniewala w lekkości ducha iskra Allaha, która ciało jego utrzymuje w pokłonie; jak najdłużej pragnie wielbić imię Allaha Najwyższego. Post podczas pielgrzymki jest odczuwany inaczej niż zwykły post; jest on milszy Allahowi, a przez to intensywność jego odczuwania przez poszczących jest również większa.

Kiedy wchodzimy na teren Świętej Ziemi, Ziemi Hidżazu, odbija się w naszej duszy historia Islamu. W każdej części tej Błogosławionej Ziemi obecne są ślady tych, którzy byli mili Allahowi, którzy ofiarowali Mu samych siebie i wszystko co kochali i posiadali. Każde ziarno piasku głosi wielkość Islamu. W ten sposób serce muzułmanina wypełnia się miłością do Allaha i Jego religii.Pielgrzymka, oprócz satysfakcji religijnych, duchowych, przynosi wiele innych korzyści.