Mówiąc o wyzwaniach stojących przed muzułmanami musimy zaznaczyć dwie rzeczy: pierwsza to, że Umma przez dwa stulecia podlegała ciągłym kampaniom kolonialnym krajów zachodnich. Było to efektem rozkwitu Zachodu, a upadku świata muzułmańskiego. Mimo to od końca XVIII w.
zaczęły powstawać ruchy odrodzeniowe mające na celu powrót do źródeł Objawienia, odrzucając ciężar stagnacji i przestarzałych tradycji, a rozpoczynając Idżtihad.
Te nawoływania doprowadziły do powstania pewnej witalności w Ummie, szerzenia idei przemian i reform, prób zrozumienia i dostosowania rozwoju zachodniej nauki w kontekst Islamu, powstrzymania niesprawiedliwych i absolutystycznych rządów, apelując o demokrację i Dżihad wobec inwazji. Ruch odrodzenia odniósł sukces w obronie przed zarzutami niezgodności z nauką, rozwojem, wolnością, w sprawie kobiet i sztuki, a rozpoczynając jihad zmusił kraje zachodnie do wycofania się z większości krajów islamskich, oprócz tych przeżywających konflikty, jak:
Palestyna, Kaszmir, Bałkany itp. Proces odrodzenia, odnowy nie przyczynił się jednak do
osiągnięcia wszystkich celów, bo mimo że armie zagraniczne wycofały się, to władza przeszła w ręce osób wiernych nie Islamowi, ale narodom i kulturze zachodniej. Wraz ze wzrostem odnowy i popularności, zwiększyła się służalczość i podleganie muzułmańskich władców Zachodowi, ale poprzez to poparcie ułatwiono ochronę interesów islamskich stwarzając zagrożenie dla komunistów. W takiej sytuacji zachodnie media zaczęły szerzyć informacje o zagrożeniu kreując błędne idee i obraz o Islamie, przedstawiając go jako niebezpieczeństwo dla wszelkich osiągnięć cywilizacji, takich jak publiczna i osobista wolność, pokój świata itp. Oznacza to, że największym wyzwaniem stojącym przed muzułmanami, szczególnie ich mniejszościami na Zachodzie, jest walka z błędną interpretacją Islamu, rozsiewaniem lęku i wrogości w stosunku do niego lub inaczej mówiąc z islamofobią.
Drugą rzeczą, którą należy pamiętać o Islamie, jest fakt, że pomimo zaangażowania w walkę obronną o swoje istnienie, ziemie i ludność, będących pod wpływem wrogów, Islam jest
najsilniejszą, najatrakcyjniejszą, najbardziej przekonującą i najszybciej szerzącą się religią. Odniosła ona sukces odcinając się od zachodnich ideologii, będących alternatywą dla Islamu, obiecujących, że jeśli będziemy postępować według nich i odrzucimy przeszłość, tzn. Islam, i naśladować zachodni styl życia, osiągniemy błogosławieństwo rozwoju. Mimo to nic takiego nie nastąpiło, ponieważ ekonomia upada, obiecane zjednoczenie nigdy nie nadeszło, bo Palestyna nie tylko nie została wyzwolona, ale i w efekcie ją utracono. Wszystko to doprowadziło narody muzułmańskie do powrotu do Islamu, szukając recept na ich dolegliwości. To oczywiste, że rządy stają się coraz bardziej wyobcowane, stosują coraz większa przemoc i represje ulegając wpływom zagranicznym, podczas gdy ruch islamski staje się coraz popularniejszy. Islam w większości krajów zachodnich, mimo nastrojów niechęci, jest najatrakcyjniejszą i najszybciej szerzącą się religią, czy to pośród nominalnych muzułmanów, tzn. imigrantów, którzy ulegli wpływom odradzającego się Islamu w krajach muzułmańskich, a także sami wpłynęli, szczególnie na młode pokolenia
poprzez wrogie reakcje środowisk zachodnich, prowadząc do zwrócenia się ku Islamowi o ochronę, sprecyzowanie tożsamości lub pośród ludności zachodniej ze sfery intelektualnej, politycznej, artystycznej jak i młodych osób różnego pochodzenia. Znaczący jest fakt, że kobiety są bardziej zainteresowane Islamem ze względu na uciążliwość zachodniego materializmu im narzuconego. Kobiecość została wykorzystana przez wiele instytucji na ogromną skalę, by ją później odrzucić jak pusty wrak do domu pozbawionego rodzinnego ciepła i macierzyństwa. Pomimo osiągnięć Islamu pod względem wzrostu liczby jego wyznawców w tak krótkim czasie i prób bycia uznanym za część składową zachodnich narodowości, czy to Francuzów, Niemców, Anglików, czy też Szwedów, osiągnięcia te nie są jeszcze ustabilizowane i zakorzenione. Ciągle napływają fale wrogości przypominające wyprawy krzyżowe, wojny, np. w Iraku, bombardowania przez muzułmańskich ekstremistów nawet z krajów, które nie były nimi bezpośrednio dotknięte, jak np. Szwecja, lub też konflikt w Oklahomie, gdzie muzułmanie zostali niesłusznie osądzeni. Tego dnia dała się odczuć rosnąca nienawiść i zagrożenie dla życia, a także dla meczetów do momentu, gdy się okazało, że bombardujący to nie ludzie o środkowo-wschodnim typie urody, jak sądzono na początku, lecz o urodzie słowiańskiej. Tak więc wiele jest jeszcze do zrobienia, by unormować obecność muzułmanów i Islamu na Zachodzie, tak jak to się wcześniej stało z Żydami.
Sprawa ta jest jednak o wiele bardziej skomplikowana, ponieważ zadanie unormowania pozycji muzułmanów na Zachodzie leży w rękach tych muzułmanów, którzy sami nie są pewni swej tożsamości, jak np. arabscy muzułmanie, tureccy, perscy, czy ci z Malezji lub Indii, których tożsamość rozwijała się dopóki Turcy nie wykształcili o sobie wyobrażenia jako ludzi o kulturze tego kraju. Tak jest też z większością narodów muzułmańskich w przeciwieństwie do tożsamości zachodnich muzułmanów, która się dopiero kształtuje. Dopasowywanie się Islamu do czasu czy miejsca jest jego ogromną siła, bo podczas gdy np. szwedzki muzułmanin musi przestrzegać tych samych zasad, dopełniać tych samych obrzędów i mieć te same wierzenia, co arabski czy turecki muzułmanin, to może się różnić, czasem w dużym stopniu, odnośnie spraw polityki, ekonomii, systemu społecznego, sztuki czy literatury.

                                   
Ludzie mieszkający na Półwyspie Arabskim są np. zmuszeni, by spać na ziemi w
namiotach, ubierać się na biało, przestrzegać segregacji płci, szanować system plemienny, nie wykazywać skłonności do malarstwa czy muzyki. Ale czego innego wymaga się od szwedzkiego muzułmanina, bo powyższe punkty nie są dziedzictwem Islamu, a raczej sprawą Idżtihad, które zawładnęło Islamem w 90 procentach, biorąc pod uwagę zdolność istnienia i współgrania Islamu z każdym środowiskiem, a także stworzenia własnej tożsamości i kultury, pozostawiając 10 procent jako cechy wspólne dla
wszystkich muzułmanów.
Muzułmanie na Zachodzie, pomimo szybkiego wzrostu ich liczby, mają jeszcze przed sobą długą drogę, która może się nie skończyć w XXI wieku, bo muszą oni stanowić liczną grupą wymagającą od krajów zachodnich zainteresowania islamskim systemem społecznym i państwowym. Póki co, interesuje ich to, co jest związane z prawem
rodzinnym lub życiem osobistym, np. wierzenia, oddawanie czci, moralność, a potem dopiero system publiczny, według którego żyją. Od muzułmanów na Zachodzie
wymaga się, by żyli zgodnie z tym systemem, szanowali go i próbowali przekształcić do systemu najbliższego Islamowi poprzez swoje uczestnictwo w systemie politycznym i ekonomicznym.
Szkoły prawne pojawiły się pod lokalnym i międzynarodowym zwierzchnictwem i nie było to prawodawstwo stanu słabości, a muzułmanie stanowią dziś słabą mniejszość liczącą sobie ok. 1/3 ludności, poza tymi w Hiszpanii, którzy po podboju pozostali na ziemiach muzułmańskich i byli zmuszeni uciec się do Figh Al- Dharurat dopóki nie
zaakceptowali podwójnego życia: jedno - tajne zgodne z Islamem, drugie - publiczne zgodne z chrześcijaństwem. Niezależnie od tego islamski Fikh nie wykształciło modelu
życia dla muzułmańskiej mniejszości tak, by był zgodny z Szaria'h.




                                       Sposoby radzenia sobie z wyzwaniami

Efektywnym sposobem radzenia sobie z wyzwaniami stojącymi przed muzułmanami na Zachodzie, szczególnie młodymi, jest stworzenie zachodnio- muzułmańskiej
tożsamości w oparciu o islamską kulturę i religię lub przynajmniej w znacznym
stopniu o Idżtihad. Jest on z jednej strony wynikiem połączenia między oryginalnymi tekstami Objawienia i dziedzictwem Islamu a cechami zachodniej kultury.
Podczas gdy zawsze należy podkreślać konieczność ścisłego przestrzegania zasad
Islamu jasno stwierdzonych w jego tekstach jako główny cel, to apelujemy też do
wykonawców projektu na Zachodzie o stawianie czoła kampaniom prowadzonym przez media przedstawiających Islam w błędnej interpretacji, budząc nienawiść i lęk,
będących wstępem do etnicznej i religijnej czystki wzbudzonej przez wrogie instytucje. Podczas walki z kampanią i tworzenia własnej tożsamości wykonawcy planu powinni kierować się następującymi wytycznymi:

• zasad Islamu i pogłębiać wiedzę na temat nauk i dziedzictwa krajów zachodnich.
  
• pogłębiać znajomość zachodniej filozofii, kultury, historii powstania i rozwoju ich krajów.
  
• kierować się miłosierdziem, a nie dumą i nieustępliwością.
  
• skupi się na wyszukiwaniu i podkreślaniu cech wspólnych dla Islamu i kultury zachodniej, a nie starać się je poróżnić.