W wieku lat 40, zaangażowany w samotne przemyślenia, Muhammad otrzymał swe pierwsze objawienie od Boga poprzez Archanioła Gabriela. Objawienia, kontynuowane przez następne 23 lata znamy jako Koran.
Muhammad zaczął recytować słowa, które usłyszał od Gabriela i rozgłaszał prawdę, którą objawił mu Bóg. Mekkańczycy nie zwracali na niego uwagi i w swej ignorancji byli przeciwni jemu i jego towarzyszom.
W roku 622 n.e. Bóg nakazał społeczności muzułmańskiej wyemigrować. Opuścili więc Mekkę i udali się do Medyny, około 350 km na północ. Wydarzenie to stanowi początek kalendarza muzułmańskiego. Medyna dała Muhammadowi i jego towarzyszom schronienie, w którym powstała pierwsza wspólnota wierzących. Po wielu latach Prorok i jego uczniowie powrócili do Mekki, gdzie przebaczyli swym dawnym przeciwnikom i poświęcili Ka'ba wierze w Jednego Boga. Zanim Prorok zmarł w wieku 63 lat, większa cześć Arabii była już muzułmańska a wiek po jego śmierci Islam rozszerzył się do Hiszpanii na zachodzie i aż po Chiny na wschodzie.

Wspólnoty muzułmańskie zaczęły się gwałtownie rozszerzać zaraz po śmierci Proroka. W kilka dekad, terytorium pod panowaniem muzułmanów rozszerzyło się na trzy kontynenty - Azję, Afrykę i Europę. Przez następne wieki Imperium nadal się powiększało, a Islam powoli stawał się religią z własnej woli wybieraną przez jego mieszkańców. Najważniejszym powodem szybkiego i pokojowego rozprzestrzeniania się Islamu była prostota jego doktryn - Islam wzywa do wiary w Jedynego Boga. Islam nawołuje też by ludzie używali mocy swej inteligencji i obserwacji.
W miarę jak cywilizacja muzułmańska rozwijała się, absorbowała ona dziedzictwo starożytnych cywilizacji takich jak: Egipt, Persja czy Grecja, których nauka zachowała się w bibliotekach podbitych miast pod opieką miejscowych naukowców. Niektórzy muzułmańscy naukowcy zwrócili swą uwagę ku takim właśnie centrom naukowym i usiłowali zaznajomić się z wiedzą w nich kultywowaną i przechowywaną. Tłumaczyli oni prace naukowe i filozoficzne nie tylko z języka greckiego i syryjskiego (języki uczonych zachodniego Chrześcijaństwa) ale też z pahlawijskiego - języka naukowców przedislamskiej Persji, oraz hindi - antycznego języka Indii.
Większość ważnych naukowych dzieł Arystotelesa, Platona, szkoły Pitagorejskiej, ważniejsze prace greckich astronomów, matematyków, medyków takich jak Almagest, Ptolemeusz, Euklides, Hipokrates były przetłumaczone na język arabski. Wiele więcej dzieł astronomicznych, matematycznych i medycznych przetłumaczono z języka pahlawi i sanskrytu.
W rezultacie arabski stał się najważniejszym jęz. świata i kopalnią wiedzy o antyku. Dokonania naukowców muzułmańskich były większe niż tylko tłumaczenie i przechowywanie antycznej wiedzy. Uczeni opanowali sztukę, architekturę, astronomię, geografię, historię, językoznawstwo, literaturę, medycynę, matematykę i fizykę. Wiele decydujących systemów takich jak algebra, arabski system numeryczny i pomysł zera (konieczny do rozwoju matematyki) wymyślili muzułmańscy uczeni, którzy podzielili się swą wiedzą ze średniowieczną Europą. Wynaleziono i udoskonalono wiele wyrafinowanych instrumentów, które potem umożliwiły Europejczykom dokonanie wszystkich odkryć geograficznych - np. Astrolabium, kwadrant, mapy i karty nawigacyjne.

Koran jest prawdziwym słowem Boga, Wszechmogącego. Kompletnym zbiorem wszystkich słów objawionych przez Boga za pośrednictwem Archanioła Gabriela Prorokowi Muhammadowi.
Koran Był zapamiętywany przez Muhammada i jego przyjaciół, dyktowany jego uczniom i zapisany przez pisarzy, którzy w czasie życia Proroka wielokrotnie sprawdzali tekst. Żaden ze 114 rozdziałów (surra) nie został przez stulecia zmieniony. Koran jest w każdym szczególe tak samo wyjątkowym i cudownym tekstem jakim był gdy został objawiony Muhammadowi 14 wieków temu.
Koran jest podstawowym Ľródłem wiary i praktyki każdego muzułmanina. Wiąże się ze wszystkimi tematami jakie określają nas jako istoty ludzkie, włączając w to mądrość, doktrynę, wiarę i prawo. Jego podstawowym tematem jest relacja pomiędzy Bogiem i Jego Stworzeniami. Jednocześnie, Koran zapewnia przewodnictwo uczciwej wspólnocie, przyzwoitemu człowiekowi, kieruje sprawiedliwymi regułami ekonomicznymi.