Święty Kur'an jest największym darem Allaha (SŁT) jaki otrzymała ludzkość,
zawierającym unikalnego rodzaju mądrość (hikma).
Krótko mówiąc, celem tej świętej Księgi jest zabezpieczenie poprzednich objawień
i odtworzenie wieczystej Prawdy Bożej (Hakk), skierowanie ludzkości na Prostą
Ścieżkę, ożywienie ludzkiej duszy (nafs), przebudzenie świadomości ludzkiej i oświecenie człowieczego umysłu.

Święty Kur'an jest Słowem Bożym objawionym Prorokowi Muhammadowi (SAŁS), za
pośrednictwem Świętego Ducha czyli Archanioła Gabriela (Dżibrila, AS), Słowem spoza ludzkiej wyobraźni, niemożliwym do stworzenia przez człowieka. Współcześni Prorokowi Muhammadowi (SAŁS) byli bez wątpienia największymi mistrzami języka arabskiego,
żądania stworzenia podobnego tekstu w treści i stylu. Prorok Muhammad (SALS) nie
posiadał szkolnej edukacji i nie czynił z tego tajemnicy. Fakt braku wykształcenia w
pisaniu oraz dorastanie wśród niepiśmiennych ludzi było Jego największym kredytem. Został On powołany do nauczania piśmiennych i analfabetów. Nauczał prawdziwego przesłania Bożego, co jest pierwszym dowodem, iż święty Kur'an jest Słowem Bożym.

Drugim dowodem przemawiającym za unikalnością świętej Księgi jest jej niepodważalny autentyzm w treści i układzie. Żadna inna księga jakiegokolwiek rodzaju nie posiada
wartości autentyzmu, jaki jest cechą świętego Kur'anu. Prawdziwość świętego Kur'anu nie budzi żadnej wątpliwości tak pod względem czystości pochodzenia jak i pod względem zwartości tekstu. Poważni uczeni zarówno muzułmańscy jak i nie muzułmańscy, przyjęli poza wszelką wątpliwością, iż dzisiejszy tekst świętego Kur'anu jest absolutnie
identyczny z treścią Księgi, którą otrzymał, której nauczał święty Prorok Muhammad (SAŁS), i która została przekazana ludzkości za jego pośrednictwem prawie 15 wieków
temu .
Pewne spostrzeżenia pomagają zilustrować bezprzykładny autentyzm świętej Księgi:

1. Święty Kur'an objawiony był częściami w pewnych odstępach czasu, jednakże nigdy nie odbywało się to bez zapowiedzi i w zgodzie z pewnym układem. Nazwa świętego Kur'anu dowodzi, iż była to Księga od momentu swego powstania (vide: św. Kur'an, 2:2,41:41-42). Zapowiedź Kur'anu i stopniowe objawianie jego wersetów były planem oraz wolą Allaha (SŁT), wolą której Prorok Muhammad (SAŁS) ściśle przestrzegał, podobnie jak Jego Współtowarzysze-  (Sahaba) (św. Kur'an 25:32, 75:17).
2. Arabowie wyróżniali się bardzo wyrafinowanym smakiem literackim, który pozwalał im czerpać przyjemności z dobrego dzieła sztuki. Uznali oni jednogłośnie, iż święty Kur'an jest arcydziełem literatury. Byli wzruszeni jego przekonywującym tonem i oczarowani jego nadzwyczajnym pięknem. Odnaleźli w nim swoją największą radość i satysfakcję, toteż rychło przystąpili do zapamiętywania Księgi oraz zaczęli ją recytować. Księga ta była
obdarzona największym podziwem, i ciągle jest podziwiana, cytowana oraz wielbiona przez wszystkich muzułmanów jak i też przez wielu nie muzułmanów.
3. Każdy muzułmanin i każda muzułmanka recytuje część świętego Kur'anu w
codziennych modlitwach oraz podczas nocnych rozpamiętywali. Recytowanie świętego Kur'anu jest najwyższą formą wiary i codzienną praktyką religii islamu.
4. Arabowie w czasach przed islamskiej ignorancji (Dżahilija) byli w swej większości ludem niepiśmiennym, który musiał polegać głównie na sile własnej pamięci - chcąc zachować wartościową poezję i najbardziej lubiane wątki. Wyróżniali się więc znakomitą pamięcią, gromadząc literackie dziedzictwo. Święty Kur'an uznany był przez wszystkich ludzi
dobrego smaku literackiego. Ci zaś skłonni byli do zapamiętywania tylko najbardziej
wybitnych i szanowanych dzieł.
5. Prorok Muhammad (SAŁS) miał znanych sekretarzy i mianowanych pisarzy
spisujących Objawienia. Kiedy tylko został Mu objawiony dany werset - Prorok
natychmiast wydawał polecenie zapisywania go swym skrybom, pod Jego osobistym
nadzorem. Cokolwiek oni zanotowali, było sprawdzane i osobiście uwierzytelniane przez Proroka (SAŁS). Każde słowo było analizowane i każdy wątek był zapisywany zgodnie z właściwym mu porządkiem.
6. Kiedy Objawienie zostało zakończone, muzułmanie stali się posiadaczami wielu
kompletnych i autentycznych zapisów świętego Kur'anu. Były one recytowane,
zapamiętywane, studiowane i używane na co dzień. Gdy tylko zauważono jakąś różnicę, była ona natychmiast referowana Prorokowi (SAŁS), który decydował o poprawności tekstu i znaczeniu intonacji.
7. Po odejściu Proroka Muhammada (SAŁS) z tego świata, święty Kur'an był już dobrze ugruntowany w pamięci muzułmanów, zapisany na licznych tabliczkach (lub kościach
łopatkowych, skórach, liściach palmowych, na korze drzew itp., Przyp. tłum.) Jednakże nie satysfakcjonowało to Abu Bakra (RA), Pierwszego Następcy Proroka czyli Kalifa, który obawiał się, iż śmierć na polu walki znacznej liczby muzułmanów mających w pamięci święty Kur'an, może spowodować poważne nieporozumienia w sprawie tekstu. Tak więc Abu Bakr (RA) - zasięgnął opinii znanych autorytetów i powierzył redakcję jednolitej i kompletnej Księgi - głównemu sekretarzowi Proroka Muhammada, Zajdowi ibn Thabitowi (RA). Redakcja kompletnej i standardowej Księgi miała być taka, jakby uwierzytelnił ją sam Prorok Muhammad (SAŁS). Ostateczna i pełna wersja Księgi została sprawdzona i zaaprobowana przez wszystkich muzułmanów, którzy słyszeli święty Kur'an z ust samego Proroka, i którzy całym sercem przystąpili do zapamiętywania Słowa Bożego. Dokonano tego w okresie krótszym niż dwa lata od momentu odejścia Proroka Muhammada z tego świata. Objawienie było wciąż żywe w świętej pamięci skrybów, zapamiętywaczy i innych Współtowarzyszy Proroka Muhammada (SAŁS).
8. Podczas sprawowania urzędu Kalifa Wiernych przez Ut-hmana (RA), czyli prawie 15 lat po odejściu Proroka - ustalone wcześniej kopie świętego Kur'anu były szeroko rozpowszechniane na nowych terytoriach, które to weszły w skład wielkiej wspólnoty islamu. Większość mieszkańców tych terytoriów nie widziała ani też nie słyszała Proroka
Muhammada (SAŁS). Ze względu na regionalne i geograficzne czynniki, czytali oni święty Kur'an z nieznacznie zmienionym akcentem. Różnice w recytowaniu, akcentowaniu i
intonacji stały się przyczyną dysput pomiędzy muzułmanami. Uthman (RA) zareagował natychmiast. Po wielostronnych konsultacjach z wszystkimi wiodącymi autorytetami, utworzył komitet złożony z czterech byłych sekretarzy Proroka (SAŁS) i notariuszy
Objawienia. Wszystkie istniejące do tego czasu i używane kopie świętego Kur'anu zostały zebrane i zastąpione Jedną, Ujednoliconą Kopią Świętej Księgi - zawierającą
akcentowanie i dialekt Kurajszytów, identyczny z akcentem i wymową samego Proroka
Muhammada (SAŁS). Dialekt ten został wybrany i zaakceptowany jako standardowy,
ponieważ jest on najlepszym i najczystszym spośród wszystkich dialektów języka
arabskiego, ponadto jest on językową formą Objawienia świętego Kur'anu. Tak więc
jeszcze raz, święty Kur'an został dostosowany do akcentu i dialektu człowieka, któremu został on objawiony. Od tego czasu, jedna i ta sama standardowa wersja świętego
Kur'anu
używana jest bez najmniejszej nawet zmiany w słowach, w układzie i nawet w
interpunkcji. Po tych spostrzeżeniach, uczeni doszli do wniosku, iż dzisiejszy święty
Kur'an jest tym, który został zesłany Prorokowi, i który zawsze takim pozostanie. Nigdy niczego nie dodano, niczego nie pominięto, i tym samym - nigdy nie pojawiła się
możliwość zniekształcenia świętego Tekstu. Historia świętej Księgi jest jasna jak światło słonecznego dnia, jej autentyczność jest poza wszelką wątpliwością, a jej przechowanie nie budzi żadnej kwestii.

Święty Kur'an jest wypełniony bezprzykładną mądrością ze względu na źródło jego
pochodzenia, jego cechy wewnętrzne i wymiar. Mądrość Świętego Kur'anu wywodzi się z mądrości autora, którym nie mógł być nikt inny niż sam Allah (SŁT). Wywodzi się ona z pałającej siły tej Księgi, nie możliwej do imitacji, która jest wyzwaniem dla wszystkich
ludzi pióra i wiedzy. Realistyczne stanowisko świętego Kur'anu, praktyczne rozwiązania, które święta księga zaleca celem rozwikłania ludzkich problemów oraz wzniosie zadania jakie ona stawia człowiekowi - nadaje Kur'anicznej mądrości specjalny charakter i
znaczenie.                                                                     
                                                          DYNAMIZM

Jedna z głównych cech mądrości wypływającej ze świętego Kur'anu jest brak drętwości i ociężałości w jej istocie. Mądrość ta jest dynamiczną silą, która prowokuje umysł i budzi serce. W mądrości świętego Kur'anu tkwi ruchliwa moc dziejowych dowodów jak i też siła samego przekazu. Kiedy Prorok Muhammad (SAŁS) pierwszy raz ogłosił Wezwanie Boże, Jego jedyną siłą był święty Kur'an a Jego jedyną mądrością - mądrość świętego Kur'anu. Przenikający dynamizm Słowa Bożego zawartego w Kur'anie jest potężną mocą
zwyciężającą każdy opór.
Istnieją liczne przykłady ukazujące, iż nawet najbardziej charyzmatyczne osobowości oraz najbardziej przekonywujące argumenty nie mogą równać się z dynamiczną rzeczywistością mądrości świętego Kur'anu.
Allah (Bóg) przemawia w świętym Kur'anie jako Ruh czyli Duch i Żywię oraz jako Al-Nur czyli Światło dla swych służebników i służebnic bożych, prowadzonych Prostą Ścieżką (42:52).
Allah Ta'ala mówi: Gdybyśmy zesłali ten Kur'an na górze zaprawdę! Ujrzałbyś ją pokorną i rozszczepioną na połowy ze strachu przed Allahem. Takie są podobieństwa, które
ukazujemy ludziom aby mogli się
zastanowić (59:21). Kluczowymi wyrazami są słowa Ruh i Sad', które wyrażają ducha świętego Kur'anu, ożywiającego i wzmacniającego duszę (nafs), promieniujące światło przewodnie, poruszające obiekty
zdające się nieruchomymi przedmiotami. To właśnie ten rodzaj duchowego dynamizmu,
o którym święty Kur'an mówi.
                                                           PRAKTYCZNOŚĆ
Inną ważną cechą świętego Kur'anu jest jego praktyczność. Boża Księga nie jest księga pobożnych życzeń, ani też nie jest kazaniem domagającym się rzeczy niemożliwych lub pływania w różnych strumieniach
nieosiągalnych ideałów. Święty Kur'an przyjmuje człowieka takim jakim on jest i
przypomina mu jakim
powinien on być. Święty Kur'an nie traktuje człowieka jako bezsilną istotę pozbawioną nadziei, skazaną na potępienie od dnia swych narodzin aż po dzień śmierci, pogrążoną w grzechu od matczynego łona aż po grób. Księga Boża przedstawia człowieka jako
szlachetną, pełną godności istotę. Praktyczność nauk świętego Kur'anu ugruntowana jest w przykładach Proroka Muhammada (SAŁS) i żywotach świętych mężów muzułmańskich wszystkich wieków. Święty Kur'an wyróżnia się swymi instrukcjami mającymi na celu ogólny dobrobyt
człowieka oraz pouczeniami, które mieszczą się w granicach jego możliwości.

                                                         UMIARKOWANIE
Trzecią cechą charakterystyczną dla świętej Księgi jest jej umiarkowanie czyli harmonia pomiędzy Bożą obecnością a ludzką rzeczywistością, równowaga pomiędzy sferą ducha i materii, jednostką a zbiorowością, itp. Święty Kur'an skupia uwagę na wszystkich
przejawach życia i wszystkich potrzebach człowieka,
odpowiadając na owe potrzeby w sposób, który pomaga człowiekowi osiągać szlachetne cele swojego
istnienia. Mając na uwadze umiarkowanie, święty Kur'an nazywa muzułmanów "narodem znajdującym się w środku", (2:143). Ta "pośrodkowość" pozwala nazywać ich najlepszym ludem, jaki pojawił się w dziejach ludzkich - i jako taki, zobowiązany on jest do prawości, zwalczania zła oraz do wiary w Allaha (SŁT) (3:110).

Mądrość świętego Kur'anu funkcjonuje w trzech zasadniczych wymiarach: we wnętrzu, na zewnątrz i poza sferą zewnętrzną. Wewnętrznie, mądrość penetruje najskrytsze
zakamarki serca i najgłębsze miejsca umysłu ludzkiego (sirr). Celem jej jest zdrowy
rozwój jednostki od wewnątrz. Owe wewnętrzne penetracje są
głębsze i różnią się od wszystkich innych prawnych lub etycznych systemów, ponieważ święty Kur'an mówi w imieniu Allaha Ta'ala.

Zewnętrzna funkcja świętego Kur'anu ogarnia wszystkie przejawy życia i dotyczy zasad regulujących cały obszar spraw ludzkich, zaczynając od tych najbardziej osobistych a kończąc na najbardziej
skomplikowanych stosunkach międzynarodowych. Święty Kur'an sięga obszarów
nieznanych żadnemu świeckiemu systemowi prawnemu czy leż kodeksowi etycznemu, obszarów niedostępnych żadnej popularnej doktrynie religijnej. W sferze zewnętrznej
godną uwagi funkcją świętego Kur'anu jest jego sposób
traktowania ludzkich umów, czyli nadawanie im bożego charakteru aktem moralnej
troski. Obecność Boga odczuwana jest w każdej transakcji a uświadomienie sobie
istnienia Boga staje się pierwszym źródłem
wiedzy i celem ostatecznym wszystkich transakcji. Obecność ta staje się duchowym
przewodnikiem
człowieka, jego systemem prawnym, kodeksem etycznym i przede wszystkim -jego
sposobem życia.
W sferze nadrealistycznej - funkcja Świętej Księgi ogniskuje się w Jedyności
Wszechwładnego Allaha (SLT). Wszystko co było, co jest i co będzie - musi być
dostrzegane i orientowane na aktywną obecność Allaha (SŁT) we wszechświecie.

Człowiek jest tylko zwykłym powiernikiem w rozległych domenach bożych a głównym
celem jego stworzenia jest oddawanie czci Allahowi (SŁT). Nie może to być jednak
pretekstem do odosobnienia się i ucieczki w samotność czy też powodem do wycofania się z aktywnego życia. Mądrość świętego Kur'anu jest otwartym zaproszeniem człowieka do prawdziwego wcielania w życie wspaniałych wartości Boga. Kiedy święty Kur'an w swojej ponad-zewnętrznej funkcji skupia uwagę na Bogu, otwiera tym samym przed
człowiekiem nowe horyzonty myśli, prowadzi go na wyżyny bezprzykładnej moralności i do źródła pokoju oraz dobroci. Uznanie Allaha jedynego za ostateczny cel człowieka jest rewolucją skierowaną przeciwko
pospolitym tendencjom w ludzkiej myśli, przeciwko religijnym doktrynom. To rewolucja, której celem jest uwolnienie umysłu z wątpliwości, wyzwolenie duszy z grzechu i
oswobodzenie ujarzmionej świadomości.

Mądrość świętego Kur'anu we wszystkich tych wymiarach nie potępia ani też nie umartwia ciała, jak i też nie lekceważy duszy. Mądrość ta nie jest ani "humanizacją" Boga ani też deifikacją czyli ubóstwianiem
człowieka. Wszystko jest ostrożnie umieszczone tam gdzie ma być, w zgodzie z kompletnym planem
stworzenia. Zakłada ona istnienie proporcjonalnego stosunku pomiędzy czynami i nagrodami, pomiędzy istotą i formą. Mądrość świętego Kur'anu nie jest neutralna. Domaga się ona wielu rzeczy a jej wymagania są radośnie przyjmowane przez tych, którzy zostali obdarzeni łaską zrozumienia, i wdzięczności. Mądrość świętego Kur'anu jest wołaniem o prawdę w myśli i czci, głosem na rzecz jedności celów i dobrej woli w działaniu oraz intencjach. Taka jest Księga, w niej tylko pewne przewodnictwo, w niej nie ma wątpliwości... (2:2). To jest Księga, którą objawiliśmy tobie, tak abyś mógł wyprowadzić ludzkość z głębin ciemności do światła... (14:2).

Pożyteczne broszury dla czytelnika władającego językiem angielskim, w których
świątobliwi ulemowie Ahl-al-Sunna la aldżama'a wykazują płytkość argumentów
chrześcijańskiej orientalistyki i ubogą znajomość arabskiego języka w ich pracach
poświęconych "krytycznym" analizom świętego Kur'anu. Ponadto przedstawiają oni w sposób szczegółowy dzieje spisania świętej Księgi.