|
Charakterystyka Proroka Muhammada :
Artykuł zaczerpnięty z książki "The Message of Mohammad" ,
autorstwa Athar'a Husaina. Między innymi opisuje niektóre cechy proroka Muhammeda (alejhi salam), ostatniego Proroka Allaha. Tekst został lekko zredagowany, by zmniejszyć jego rozmiar, ale
inszallah z troską o to by nie zmienić .
Wygląd
Muhammad (alejhi salam) był średniego wzrostu, silnej budowy, jego kończyny były długie i muskularne. Włosy miał długie, gęste i lekko faliste. Jego czoło było duże i wydatne, jego rzęsy były długie i grube. Jego nos był pochyły, usta duże, a zęby równo ułożone. Policzki miał skromne a uśmiech miły. Jego oczy były duże i czarne z dodatkiem brązu. Jego broda była gęsta, po śmierci miał siedemnaście siwych włosów na niej. Posiadał też lekkie owłosienie na karku i na piersi.
Jego chód był stanowczy, a szedł tak szybko, że innym ciężko było za nim nadążyć. Jego oblicze było łagodne, a czasem gdy rozmyślał to długo trwała cisza, zawsze też był czymś zajęty. Nie mówił bez
potrzeby, a to co mówił było sensowne i nie irytujące. Czasami
wyjaśniał sens czegoś powoli to powtarzając. Jego śmiechem był
zazwyczaj uśmiech. Potrafił kontrolować swoje emocje - kiedy był
rozdrażniony odwracał się lub milczał, gdy był zadowolony spuszczał wzrok (Shamail Tirmizi).
Ubiór
Zwykle nosił na sobie koszule, tamad (spodnie), materiał przerzucony przez ramiona i turban. Przy szczególnych okazjach zakładał
kosztowne szaty, sprezentowane przez zagranicznych wysłanników w późniejszej części jego życia. (Ahmed, Musnad, Hafiz Bin Qaiyyam).
Jego derka miała kilka łat (Tirmizi). Posiadał mało zapasowych rzeczy, ale utrzymywał je w szczególnej czystości (Bukhari). Pragnął aby inni nakładali skromne rzeczy, ale czyste. Raz zauważył jedną osobę
nakładającą brudne rzeczy i zwrócił na to uwagę, mówiąc:
"Czemu ludzie nie piorą swoich rzeczy." (Abu Dawud, Chapter "Dress").
Innym razem zapytał osobę w brudnych rzeczach czy ma jakieś dochody. Po otrzymaniu odpowiedzi twierdzącej, zwrócił tej osobie
uwagę:
"Jeśli Allah był hojny dla ciebie, twój wygląd powinien to odzwierciedlać." (Abu Dawud)
Zwykł też mówiąc:
"Czystość pochodzi z wiary."
Sposób życia
Jego domem był tylko szałas ze ścianami z nie wypalonej gliny, dach był pokryty liśćmi palmowymi przykrytymi skórą wielbłąda. Miał
oddzielne pomieszczenia dla swych żon, małe pokoje dla każdej
zrobione z tych samych materiałów. W jego mieszkaniu mieściło się łóżko zrobione z lin, poduszka wypełniona liśćmi, skóra zwierzęcia rozłożona na podłodze, skórzana torba z wodą i broń. Znajdował się tam cały jego dobytek z wyjątkiem konia, wielbłąda, osła i części ziemi której był posiadaczem w późniejszym czasie (Bukhari, Muslim, Abu Dawud). Raz kilku jego zwolenników zauważyło odcisk materaca na jego plecach, chcieli mu podarować wygodniejsze łóżko, lecz on grzecznie odrzucił tę propozycje mówiąc,
"Co mi po rzeczach tego świata. Mam związek z tym światem jak
podróżnik, który odpoczywa chwilę pod cieniem drzewa i rusza dalej."
Amr Ibn Al-Harith, szwagier Proroka (alejhi salam) powiedział, że
kiedy Prorok umarł to nie posiadał nic, ani niewolnika, ani żadnej
innej własności, z wyjątkiem białego muła, broni i kawałka ziemi,
którą podarował społeczności. (Bukhari, Sahih Bukhari). Radził
ludziom by prowadzili proste życie, sam praktykował ścisłą prostotę. Nawet kiedy stał się pozornym królem Arabii, wiódł skromne życie na krańcu z niedostatkiem. Jego żona - Aisza (radiallahu anha)
powiedziała, że rzadko jadał dwa pełne posiłki (Muslim, Sahih Muslim, Vol.2, pg 198). Kiedy umarł w jego domu nie było nic więcej za wyjątkiem kilku nasion jęczmienia, które pozostały ze stosu ziarna nabytego od Żyda za pieniędze z zastawionego pancerza. (Bukhari, Sahih Bukhari, Rozdział "Aljihad") Uznał za zakazane dla siebie i swojej rodziny otrzymywanie
czegokolwiek od ludzi z zakatu czy sadaqi (jałmużny). Tak bardzo był wymagający, że nie mianował żadnego członka swojej rodziny poborcą zakatu. (Sahah-Kitab Sadqat).
Jego maniery i usposobienie
" I przez miłosierdzie od Allaha ty stałeś się dla nich łagodny. Gdybyś był surowy i twardego serca, to oni odeszliby od ciebie." (translacja Qur'anu 3:159)
Sam Prorok mówił o sobie:
"Allah wysłał mnie jako posłańca bym mógł demonstrować doskonałość charakteru, udoskonalenie manier i wzniosłość zachowania." (Malik, Mawatta; Ahmed, Musnad; Mishkat)
Z natury był łagodny i uprzejmy, zawsze nastawiony na łaskawość i przebaczenie winy innym. Grzeczność i uprzejmość, współczucie i prostota, skromność i szczerość były częścią jego charakteru. W kwestiach prawa i wymiaru sprawiedliwości był stanowczy i surowy, ale tę surowość łagodziła jego wielkoduszność. Posiadał zachwycające maniery, którymi zdobywał serca swoich zwolenników i zyskiwał ich oddanie. Mimo to, ten pozorny król Arabii i wysłannik Allaha nigdy się nie wywyższał. Nie musiał nic ukrywać i udawać: z obawy przed Allahem szczerość i skromność były zakorzenione w jego sercu. Zwykł mówić, "Jestem Prorokiem Allaha, ale nie wiem jaki będzie mój koniec." (Bukhari, Sahih Bukhari, Chapter "Al-Janaiz")
W jednym z przemówień nawołuje do lęku przed Allahem i Dniem Rozliczenia, mówi, "O ludzie, bądźcie przygotowani na Dzień Ostateczny, ja nie mogę uchronić was przed karą Allaha; O Bani Abd Manaf, nie mogę uchronić was przed Allahem; O Abbas, synu Abdul Mutaliba, ciebie też nie uchronię; O Fatima, córko Muhammada, nawet tobie nie pomogę." (Sahahin)
Zwykł się modlić, "O Allah! Jestem tylko człowiekiem. Jeśli skrzywdziłem kogokolwiek przebacz mi i nie karz mnie." (Ahmed, Musnad, Vol. 6 pg. 103) Zawsze odnosił się do ludzi z uprzejmością i okazywał szacunek starszym, powiedział : "Szanując starszych, okazujemy szacunek Allahowi."
Nie był nieuprzejmy nawet w stosunku do niegodziwych osób. Zaświadczono, że ktoś przyszedł do domu Proroka i prosił o przyjęcie, Prorok (alejhi salam) wiedząc, że nie jest to dobra osoba mimo wszystko przyjął ją. Podczas pobytu w domu Wysłannika, okazana była jej całkowita uprzejmość. Kiedy wyszedł, Aisza (radiallahu anha) powiedziała, "Nie myślisz dobrze o tym człowieku, a traktowałeś go tak dobrze."
Prorok (alejhi salam) odpowiedział, "On jest niedobrą osobą w oczach Allaha, nie zachowuje się uprzejmie i ludzie unikają jego towarzystwa z powodu jego złych manier." (Bukhari, Sahih Bukhari)
Zawsze pierwszy pozdrawiał drugiego, nie cofał też ręki przed uściskiem dopóki drugi nie cofnął swojej. Jeśli ktoś chciał powiedzieć mu coś na ucho, nie odwrócił się póki jeden nie skończył. (Abu Dawud, Tirmizi) Nie lubił kiedy ludzie wstawali przed nim i mówił,
"Zostawcie tego, który lubi kiedy ludzie wstawają dla jego honoru, będzie on szukał miejsca w piekle." (Abu Dawud, Kitabul Adab, Muhammadi Press, Delhi)
Sam, jednakże wstawał gdy jakiś dostojnik przybywał do niego. Wstał by przyjąć przemoczoną opiekunkę, która wychowywała go w dzieciństwie i rozłożył dla niej swoje własne prześcieradło. Swego przybranego brata potraktował tak samo. Tak unikał siedzenia w widocznym miejscu podczas zgromadzeń, że przybywającym ludziom trudno było go zauważyć, i musieli pytać gdzie mogą go znaleźć. Czasem nieokrzesani beduini szorstko go zaczepiali i niegrzecznie się zachowywali w stosunku do niego, ale on nigdy się nie obrażał. (Abu Dawud Kitabul Atama)
Zwykł odwiedzać najbiedniejszych i borykających się z problemami ludzi, zachęcał wszystkich muzułmanów do podobnego postępowania. (Bukhari, Sahih Bukhari, Chapter "Attendance on ailing persons")
Siedział z najskromniejszymi osobami i mówił, że tylko pobożność jest kryterium wyższości jednych nad drugimi. Stale zapraszał ludzi, swoich niewolników, służących i najuboższych wierzących, by brali z nim udział w jego skromnych posiłkach. (Tirmizi, Sunan Tirmizi).
Ilekroć odwiedzał kogoś, wpierw pozdrawiał go i prosił o zgodę na wejście do domu. Radził ludziom by postępowali według tej zasady i by nie złościli się na osobę która nie przyjmie ich prośby, może być ona zajęta, a w jej zamiarach nie będzie leżeć obraza nikogo. (Ibid).
W domowym gospodarstwie nie było zajęcia, które byłoby dla niego nieodpowiednie.
Aisza (radiallahu anha) powiedziała, "Zawsze przyłączał się do robót domowych, potrafił zacerować swe ubranie, naprawić
buty i zamieść podłogę. Potrafił doić, przywiązywać i karmić swe zwierzęta, a także robić zakupy." (Qazi Iyaz: Shifa; Bukhari, Sahih Bukhari, Chapter: Kitabul Adab)
Nie wahał się pomagać innym, zwłaszcza sierotom i wdowom. (Nasi, Darmi) Gdy w domu jednego z towarzyszy - Kababa Bin Arat'a nie było żadnego mężczyzny, to Prorok chodził tam codziennie i doił zwierzęta pomagając w ten sposób mieszkańcom. (Ibn Saad Vol. 6, p 213).
Dzieci
Prorok szczególnie lubił dzieci. Często uczestniczył w zabawach w ich towarzystwie. Bawił się z dziećmi które wracały z Abissyni i starał się rozmawiać z nimi po Abissyńsku.
Przewoził dzieci na swym wielbłądzie, gdy wracał z podróży. (Bukhari, Sahih Bukhari, Vol. 2 pg.886). Brał dzieci na ręce, bawił się z nimi i całował je. Jeden z towarzyszy przypominając sobie swe dzieciństwo, powiedział, "W moim dzieciństwie zwykłem strącać daktyle rzucając kamieniami w palmę. Ktoś zaprowadził mnie do Proroka (aleihi salam), który poradził mi bym zbierał daktyle leżące na ziemi, a nie strącał je kamieniami. Później poklepał mnie i pobłogosławił." (Abu Dawud)
Codzienny dzień
W zbiorze Tirmizi, Ali relacjonuje, że Prorok (alejhi salam) rozważnie rozplanowywał swój czas zgodnie ze swoimi zadaniami:
1. czcząc Allaha,
2. zajmując się sprawami publicznymi,
3. zajmując się sprawami osobistymi.
Po wczesnych porannych modlitwach pozostawał w meczecie chwaląc Allaha do czasu kiedy słońce wzeszło i zebrało się więcej ludzi. Wtedy głosił nauki. Po wygłoszeniu przemów rozmawiał w miły sposób z ludźmi, pytał o ich dobra, a nawet opowiadał dowcipy. Podatki i dochody były także rozdzielane w tym czasie. (Muslim, Sahih Muslim Tirmizi, Sunan Tirmizi).
Później modlił się, a następnie szedł do domu zająć się pracami domowymi. (Bukhari, Muslim, Tirmizi). Wracał ponownie do meczetu na południowe i popołudniowe modlitwy. Wysłuchiwał trapicych ludzi problemów, pocieszał ich i dawał im rady. Po popołudniowych modlitwach odwiedzał każdą ze swych żon, po wieczornych modlitwach jego żony zbierały się w jednym miejscu, a on jadł swój obiad. (Muslim, Sahih Muslim). Po nocnych modlitwach recytował sury z Quranu, a przed pójściem do łóżka modlił się: "O Allah, umieram i żyje z twym imieniem na mych ustach."
Gdy wstawał mówił,
"Wszelka chwała Allahowi, który dał mi życie po śmierci i ku Któremu zmierza powrót."
Mył swe zęby pięć razy dziennie, przed każdą modlitwą. Po północy wstawał na modlitwę tahajjud, której nie opuścił ani razu w swym życiu. (Bukhari, Sahih Bukhari).
Nie dbał o swe łóżko, czasem spał na rozkładanym łóżku, czasem na skórze lub na zwykłym materacu, czasem też na ziemi. (Zarqani)
W piątek głosił kazania na cotygodniowych modlitwach "Dżumma". Zachowywał spokój, gdy ktoś przerwał mu kazanie z błachego powodu. Pewnego razu, kiedy wygłaszał kazanie pewien beduin zbliżył się do niego i powiedział, "O wysłanniku Allaha, jestem podróżnikiem i nie znam mojej religii."
Prorok (alejhi salam) zszedł z ambony, wyjaśnił najistotniejsze cechy Islamu i kontynuował kazanie. (Tirmizi, Sunan Tirmizi).
Innym razem jego wnuk Husain, mały chłopczyk, upadł przed nim kiedy wygłaszał kazanie. Prorok zszedł, wziął go na kolana i kontynuował. (Ibid).
Dalej |
|
